Mechir

Obok faraonów, a nader często ponad nimi, nieporuszeni pastorzy: egzystował to zakon filozofów zarządzające trafami brzeżka. Dzisiaj upoważnieniu nie można wyobrazić sobie specjalnej glebów, każdą stan kapłański odegrywał w Egipcie. Dawni oni profesorami niedoświadczonych pokoleń, prorokami, a przeto konsultantami ludzi dojrzałych, arbitrami umarłych, jakim ich wola i erudycja umożliwiała nieśmiertelność. Nie tylko dopełniali ciekawe obrządki święte przy panach i faraonach, jakkolwiek jeszcze kurowali słabowitych jako doktorowie, oddziaływali na kurs prac społecznych jako inżynierowie tudzież na politykę jako astrologowie, a nade wszystko - zawodowca odpowiedniego brzegu i jego sąsiadów. W historyjki Egiptu wyborne oznaczanie posiadają seksy, każde egzystowały między stanem kapłańskim a faraonami. Najczęściej faraon ustępował pastorom, tworzył panom marnotrawne ofiary i podnosił świątynie. Wówczas trwał długo, a jego miano i portrety, wykopywane na monumentach, przemijały od pokolenia do pokolenia, całe sławie. Wielu jakkolwiek faraonów dominowało zwięźle, a niektórych nikły nie tylko akty, jakkolwiek nawet imiona. Kilka razy oraz trafiło się, że zawiodła dynastia, a klaff, czapkę faraonów objętą wężem, przywdziewał kapłan. Egipt rozpakowywał się, dopóki jednostkowy lud, aktywni władce i bystrzy pastorowie współpracowali sobie dla pomyślności ogółu. Jednak nadeszła era, że gmin rezonansem kampanii usunął się liczebnie, w ścisku i zdzierstwie utracił skal, potok oraz odległych obcokrajowców podminował rasową spójność. A gdy jeszcze w powodzi azjatyckiego zbytku utonęła pomysłowość faraonów i wiedza pastorów, i dwie te sile rozpoczęły między sobą kampanię o monopol obnażania gminu, wówczas Egipt zdobył się pod przewagę obcokrajowców, i miejsce cywilizacji przez parę tysięcy lat niegorejący nad Nilem - zagasło. Poniższe relacjonowanie odnosi się do XI wieku przed Chrystusem, kiedy splajtowała dynastia dwudziesta, a po synu słońca, wiecznie trwającym Ramzesie XIII, wdarł się na tron i czoło swoje odnowił ureusem wiecznie trwające syn słońca San-amen-Herhor, biskup Amona. W trzydziestym trzecim roku radosnego rozkazywania Ramzesa Egipt święcił dwie pomp, jakie prawowiernych jego lokatorów zapełniły wyniosłością i słodyczą. W księżycu Mechir, w grudniu, oddał do Tebów, obsypany drogimi żyłkami, idol Chonsu, który przez trzy fruwa i dziewięć księżyców jeździł w obrębu Buchten, uzdrowił grobel córkę pompatyczną nazwiskiem Bent-res i zniósł kiepskiego stracha nie tylko z rodziny władcy, a nawet z twierdzy Buchtenu. Oraz w księżycu Farmuti, w lutym, maestro Górnego i Dolnego Egiptu, pan Fenicji i dziewięciu ludów, Burmistrz-amen-Ramzes XII, po naradzeniu się z panami, jakim jest prosty, zlecił swoim erpatrem, czyli następcą tronu, dwudziestodwuletniego syna Grubianin-semmerer-amen-Ramzesa.